SENİ BEKLERKEN
güneşim doğmayı unuttu
sen gittikten sonra
gömüldü heveslerim kökleri çürüyen
dağların eteklerinde

bir ben birde hayalin savrulur
bir rüzgarın yelelerinde
yabanıl duygular dolaşır içrelerimde
hücreleri sökülür harflerin
nakaratlanan hayat burgaçlanır bedenimle

bir hasret türküsüdür yokluğun dilimde
açmıyor papatyalar gökyüzünde
durulmadı yürek boylarında sular
ay şafağa yaklaşmıyor
füsünkar zümrüdüanka
dokunulmazlık ülkesinde

çiçeklenen bahar yine küskün
konuşmaz benimle
muhalif notalar susar
ezgiler çürür
dağlar savurur dumanı bana
çöker katran gibi
yaralı yürek han’ıma
ne olur senden bir haber gönder bana
mum gibi eririm seni beklerken

geçip gider turnalar
gönlümün iklimlerinden
ay döker ışığını atlas yakut’a
bütün hayallerim göğe çekilir


yine fidelendi yürek kızgın toprakta
yanar ha yanarda duraksamadan
gel bir avuç su serp gönül pınarından
derin hüzünler geçer yüreğimden
seni beklerken
Hülya Çelik