![]() AVM
Ne kadar çok ses var
İç içe büyüyen bir yalnızlık Çiğneniyor hoyratça bakışlar Soğuk sevecenlikler ağdalı görünümler… Hepsi boşluklara devrilen birer karanlık Uğultu uğultuya eklenip Çoğalıyor gürültü Biçimsiz yürüyüşler solgun ışıkları emiyor Bir kızın savruk sövgüsü Bir erkeğin göğsünde eriyor Bahçeyi unutan çocuklara Tatsız avuntular sunuyorlar Koca sütunlarda asılı kalan Onların gülüşleri Telaşlarına açlıklarını yükleyen bu yığınlar Özentilerini istifliyorlar daracık boğazlarına Bir hesabı var Semizlik kusan açlıklarının Parçalanan ne biraz üzüntü ne de bir parça zaman karılmış bir gürültü kalır omuzlarda dışarı aktıkça sönmeyi unutup siner ışıltılar Ayhan Altun |
Tebrik ederim.