GÖLGE
Ben gölgemi Horasan’ da unuttum,
Çırakların üşüdüğü bir Eylül sabahında.
Beyaz peçesini indirmezdi dağlar
Sıra sıra türkülere dizilirdi.
Yollarda uykusuz bir sonsuzluk kalmıştı.
Bir otobüs gelirdi,
Cocukluğumuzu bizden önce alıp götürürdü.
Her gidenin gölgesi söyleşti
Otuzunda ihtiyarların biriktiği bu kasabada.
Bir kent başka bir kentte büyüdü durmadan.
Sen büyümedin,gittikçe kayboldun
Eski bir fotoğrafta.
Seninle birlikte bir ırmak yitti,
Nal sesleri küstü, göç eyledi sırdaş kuşlar.
Ah! Saçlarımdan Aras’a dökülen baharlar
Belki bir gün gelirim bir çerçinin heybesinde
İsli mataranın demli çayı kıvamında.
Müjde olurum belki,telaşlı kadınların sevincinde.
Oysa yitiktim
Lime lime doğranmıştım
Bir övgünün divanında.
Çağırsam eski oyuncağımdan
Dökülmüş kelimelerimi
Bir çocuk yazsa geçmiş bir baharda söyleyemediklerimi
Ayhan Altun