UTANIYORUM

Sen o dağlarda gezerken ben yatmaktan utanıyorum yiğidim ,sen canın pahasına vatan vatan derken ben burda gezmekten utanıyorum yiğidim ,sen eşini çocuğunu bırakıp bayrak için vatan için hududlarda yürürken ben evimde çay içerken utanıyorum yiğidim ,
Sen gecenin ayazında taş kovuklarında nöbet kulelerinde nöbette iken ben sıcak yatakda yatmaktan utanıyorum yiğidim,
Senin eşin her gece dört gözle yollarını beklerken ben eşimin evde gezişinden utanıyorum yiğidim, sen kızının resmi ile hududlarda avunurken ben kınalı kızları gördükçe utanıyorum yiğidim,
Sen kurşun sesiyle idlibte afrinde Trablus’ta uyanırken ben Seher vahti öten horozdan utanıyorum yiğidim,
Sen günlerdir yıkamadığın ayaklarındaki yırtık botlarınla dağların eteğini öperken ben beton kaldırımlarda yürürken utanıyorum yiğidim,sen kurşun sesleri içinde barutları kokarken ben Lale bahçelerinde sarı çiçeklerden utanıyorum yiğidim
Sen şehadet için tekbir çekerken ben aynaya bakmaktan utanıyorum yiğidim,sen anadan yardan serden geçerken, sen engin denizlere yelkenleri açarken sen düşmanın dişini kelpetenle sökerken,sen ben fatihim ben Selimim,ben yavuzum,ben Süleyman’ım derken,ben kendimden utanıyorum yiğidim,
Sen ben ölünce ardımdan ağlamayin derken bir değil bin canım bu vatana feda olsun derken sen şehit düşersem vatan sagolsul derken.
Ben Allah rahmet eylesin derken utanıyorum yiğidim.

HARUN Yıldırım