Sürünmeliyim arafta
ne geldiğim bilsin ne de gittiğim
taş değsin tekerlerine
mehtap kör etsin gözlerini
santur sesleri şaşırtsın yolunu
sürünmeliyim arafta
aheste aheste seyretmeliyim
akla gelen bütün resimleri yıkmalı
aşık olmalıyım arafa.
Nedir bu telaşın
hiçbir zarar gelmez bu alemde
hiçbir şüphen dokunamaz sana
hiçbir hevesin zincir takamaz boynuna
hiçbir göz biçim veremez sana
sürünmeliyim arafta
gözyaşlarım ısıtmalı toprağı
yüreğimi burada bırakmalıyım
Galib gelsin görsün beni işte burada
ne arkamdaki uzaklaşsın
ne önümdeki koşsun bana
öylece duralım akıntısız sallantılarda
hoşnut olduğum sesler benimleyken
sürünmeliyim arafta
üstüme sinmeli bütün toz toprak
bütün lekeler benim olmalı
sadelik ancak burada huzur veriyor
kimsesizlik arkadaşım olmuş
bana sert bakan bütün o sıfatlarım
hepsi güler yüzlü burada
ne diye hızlı gidersin
nedir bu telaşın
sürünmeliyiz biz arafta
ah bilseydim aklındakini
korkun mu vardı arzun mu
benden ayrılmak hangisine itiyordu seni
bense hiçbir seçenek sunmadan
gül saçan ömrümün iskeletiyle
göz göze geleceğim son vaktin
içimde uyandırdığı kıpırtıyla
sürünmeliyim arafta.
Bütün gürültüler ışıklar
bırak onların olsun
lezzetler onların olsun
acılar onların
biz hissizliğimizle hissedelim
uçmak onların olsun
gel secde edelim arafta.