Dün gece,
Düşlerimden düşürdüm seni
Çünkü anladım
Senin de yokmuş bir farkın
Kendi cennetinden kovan
İnanmayı bıraktığın Tanrından.

"Öyle bir şey söyle ki
Ne var yok sileyim içimden
Kalmasın hiçbir şey senden" diye
Boşuna yalvarmışım sana önceki gece
Yanı başımdaymış meğer
Aradığım kelimeler

Dün gece,
İlk merhabanı bulduğum yerdeydin
Çiçek açıyordun yine
Çiçekler açtırıyordun belki de
Yeni baharlar peşindeydin
Çiçek açamasam da
Benim gözümde çok daha güzeldin.

Bir Cem Adrian şarkısı kaldı geriye
Hep ters düştün bu şarkının sözlerine
Ve de şiirlerim,
gözyaşlarımla yıkanan mısralarım
Bir gün hepsi
Semada yankılanacak Adrian’ın sesinde
O zaman alma hiçbirini üzerine
Çünkü içimdeki yansımana yazılmıştı hepsi de.

Ankara’nın serin akşamları
Kurtuluş parkında, soğutuyor ateşimi.
Parkın yollarında görmeden gelip geçenleri
Yürüyorum saatlerce,
Peşimdeki hayaletten kaçar gibi,
Kulağımda Cem Adrian’ın sesi.

Bu gece, Kurtuluş parkına gideceğim yine
Ömrü sürer gibi yürüyeceğim,
Kavga edeceğim hayalinle
Koşu yolunda yatan köpekleri seveceğim,
Seni sever gibi gezecek ellerim üzerilerinde
Kaçacaklar bunu fark ettiklerinde
Gözlerim ışıklanacak gene
Hayata umursuz çocukların gülüşlerinde
Sonra haberim yokmuş gibi,
Hayat atlanmış peşimdeymiş gibi
Düşüreceğim kalbimden seni,
Usulca bırakacağım girişteki römorkun dibine
Gizleyerek herkesten kendimi
Kafamda kırmızı şapkam, ve de maskem yüzümde
Polis bile bulamayacak beni
Çünkü ben
Ellerimi açmış bir şekilde
Taş kesilmiş olacağım bir anda
O küçük havuzun ortasında.

Muhtemelen yine
Unutamam seni
Silemem hayalinle coşan izleri
Boşaltamam kalbimdeki yerini
Sadece,
Kör ettim gözlerimi
Düşlerimden düşürdüm seni.

Bu son.
Bu gerçek bir elveda.
Dün gece geldi
Beklediğim unut kuşları da
Yine de güzeldi seni sevmek, yalancı tanrım.