ağlamak ne zor
Ay’ın gökkuşağına küs ömründe
kanatlarından yoldum özgürlüğü
revamıdır bahtına
demini çekmiş yavan pıtraklar







maviliklerinde süzülmeye kararlıyım,
eteklerinden kovma
ey kendini bilmez elem
zorlama kendini
halden anlar gözlerim






çiçektir hüzün diye sevinci okşayan
(her dem nefessiz )
etimden zıkkımlanan niyaz,
sakla gurbete düşen neyin boşluğunu
misali dünden bozuk sefirdir saz






yaz, kırgın gökten yere yağar yedi sena
kahır süpürür, kır saçlı devin saçları
(ki içime sancısı )
façası bozuk ayin aykırı başa
Umba’nın yadigârı kimin umurundaysa






özge bir can dedi peri kuşu
melek dudaklar işmar ettikçe rüyayı hayra yor
at zarı çifte gelsin yokluk
sakisi zemheriye tutulmuş kapıda
yerle yeksan yürekler, mosmor




( sürgün filistin askısında
miyadı geçmiş eyenin som testisi
keyfe keder k/ayışların neşesi yerinde
öp alnından)
ölüm kor bir öpücüktür ruhunda…

Kapatın ateşin gözlerini...

Habibe E. Ağaçdelen