İNSANLIK

Sen,
karanlığı üstüne çekmiş insan,
söyle;
korkun ne aydınlıktan?
Bu neyin tedirginliği,
neden korkuyorsun aydınlıktan?
Hangi karanlık,
hangi kabusun korkusu sinmiş içine?

Düşte umut,
güneşte aydınlık varken
ne bu serzeniş?
Neden isyanda akınlar,
dalga dalga neyin arayışında insanlık?

Gökte bulutlar,
duydukça denizin çığlıklarını martılar;
katre katre öptükçe dudaklarından ecel,
kaskatı kesilmen neden?
Kaç ölüm tasarladın,
kaç ölümle seviştin?
Kâinat aydınlıksa karanlık neyin nesi?

Belli ki yorulmuşsun kendini dinlemekten;
öfke,
kin,
hınca hınç karanlık evirmekten.
Öyle ki intikam sana hep tatlıydı sevmekten.

İkiye bölünsen,
bir yanın nefret,
dik yarın sevgi;
irade senin,
seçim ve tercih senin.

Hele bir aydınlığa görünsen diyorum,
ne deniz dalga dalga çığlıklar atacak
ne de martılar avaz avaz susacak.
Belki de insanlık kendini bulacak.

Efkan ÖTGÜN