İÇSESİM

İçsesim;
yığınlar altına gömülmüş,
eril bir ruha sahipsin diyordu.

Yontularla törpülenmiş
tırnaklarım,
derinde açılan yaralarımı kaşıyarak kanattı;
zaten yarım asırdır hep kanatmaktaydı.

Tanrı’nın bildiği bir sırrı,
ben ondan nasıl saklarım ki?

Sordu;
ve ben,
bir yanımın sensiz olduğunu saklayamadım;
böylece itiraf ettim.
Dışımda yaşananlardan dolayı
kendimi bir türlü aklayamadım.

Belki de bu yüzden,
inkâra düşerek içimde, içsesimle,
kendi Tanrı’mı kendim yarattım.

O ki duymaz sesimi,
o ki görmez, zikrederek arşa uzanan ellerimi;
dişil bir dünyada yok sayarak hükmünü,
eril bir yürekle elbette yaratırım kendi Tanrı’mı.

Sayfa sayfa şiirler,
satır satır nesirlerde aşkı betimler;
seni öyle içselleştiririm.

Şimdi,
iç sesim seninle muhabbete hazır.

Hadi gel;
bin bir gece masalları kadar güzel
bir aşkın öyküsünü;
sana soluksuz anlatayım.

Aşka hürmeti olanlar
otursun, dinlesin.

Efkan ÖTGÜN