Unutulmuşluğumu gizliyorum
Parmak uçlarına gecenin,
Hiç var olmayan masal kahramanlarının
Yaşamışlığı kadar sevilmişliğimi yada…
Ölüşlerim de hep bu yüzdendi sanırım
Bu yüzdendi gereksiz gülüşmeler…
Yaşamak
Anımsanmakmış derler
-doğru mu bu?-

İşte tam da bu yüzden
Dününü damıtmıştım geleceğin
Dokuz tahta altına gizli hayallerim bile vardı
-ne komik-
Irak ülkelerin
Taçsız prensesleri yaşatıyordu beni
Yada öldürülüşüme müsebbibdi
Çirkin şiirlere gizlenmiş
Güzel kadınlar…
Ölmek
Unutulmuşluktur derler
-yalan mıydı bu?-

Velhasıl ;
Yalnızlığın
derin kahkahaları çınlıyordu gecenin mateminde,
Yüz üstü bırakılmış her hikaye
Yarım yalnızlıklar barındırıyordu
Ve ismine şiir diyordu yeni yetmeler
Oysa ;
Teni aşk kokan öyküler saklıydı heybemde
Ve dahi
Sağ bildiğin cenazeler…
Ne güzel gebermiştim halbuki
Bir bilseler...


İkibinyirmi’nin Şubat’ı
İstanbul...