Zaman geçiyor ve değişiyor insanlar.
Oysa hayvanlar hep aynı.
Yüzyıllardır çalışıyor karıncalar.
Vefanın vücut bulmuş halidir köpekler.
Vefasız olan insanlardır.
Hatanın en büyüğü koynunda beslediğin insandır.
Belki de en güzel hayvandır akrep ve yılan...

Zaman geçiyor ve aşk da değişiyor sevgilim.
Kuşlar uçmuyor artık Cemal Süreya.
Zaman geçtikçe insanlar kuşları bile öldürebiliyor.
Şairler genç ölüyor kızım.
Zaman beni de öldürüyor sevgilim.
Ne güzel özlüyoruz biz.
Zaman geçiyor ve şairler de ölüyor...

Biz seninle kuş olsak yine severdim ben seni.
Ve özgür olurdu bana seni sevmek.
Bu kadar bükmezdi belimi ev ekmek.
Yeterdi bir ağacın tepesinde ikamet etmek.
Belki o zaman en büyük korkumuz olurdu, bir avcının kör kurşununa denk gelmek.

Zaman değişiyor ve biz de değişiyoruz sevgilim.
Vefa, merhamet, vicdan ve namus...
Ne kaldı dünden?

Her şeyi zehirliyor oysa zaman.
İyileşmiyoruz.
Zaman geçiyor.
Ve ölüyoruz...

Ölelim kızım...