yoktun, bir bulut su gibiydin ,ninniydin uykumun sarkacında
göğümün gözlerinde yansıman
serapsu tapınağında sen !
oluyordun !
ben ölüyor !
ne yol bitiyordu !
ne şiir !
ne azap !
ne tendeki günah !
……………………………..

Çığırtkan kuş sesleri arasında aldığımız sessiz nefeslerin mavisinde boğuluyorduk.
Al elma pekmeziyle ağzımızı tatlandırırken
Sesimizde şarkısı yeniyetme bir nefes çalgıcısı ve
gölgesi
coşkulu o yitik anı
duruyordu..
Unutuyorduk bugünü
Dünü hatırlıyorduk, gelecekten...

çalakalem şiirler yazıyorduk
boylu boyunca uzanmıştık kum saatli kumsala !

Gözlerimiz açık, uyuyorduk, yoktuk !
Var olmak için yoklukta izini bırakıyorduk gölgemizin !

Rüzgar gülünde kırmızı kan
Sarı sıcak çöl rüzgârlarında
üryan
Bir geçmişin peşinde
Koşuyorduk

O son çağrıda izi kalıyordu kül maisinin,
kömür sobasında demlenmiş çayın,
güvercin türküleri kanatlanıyordu ölü bedenlerimizden !
Susuyorduk
Seraplara aç
Bilinmezlikteydi tutkumuz
Yağmur düşünde
Kayboluyorduk

Tutsak ruhların güneşe bilenmesi
sarı sıcak bir yaz gününe rast geliyordu

Gülümsüyorduk!

Avuçlarımız göktanrıya açık,

mavi düş yüzlerden aşk dileniyorduk, ayrı ayrı !

Gök buğulu bakışlarda,
alkışlarda kar izi
mezar boşluğu...

bir köpeğin son sözleri gözlerinden
okunuyordu !

Ölüyorduk !
Affetmiyordu bizi tanrı !
Ayrı ayrıydı bedenlerimizin huşusunda hayal ve gerçek , gölge ve rüya ve yüz !

Avuntumuz, sessizliğin saklı bombasındaydı, çığlık değil patlamaya ramak ,
hayat alacaklısı aşk avuntusunda gölgelerdik,
yaşama sevdalı yitik unutuş dipçiğinin soğuk parlaklığındaydı yankılı sesimiz !
Biz hiç bilmedik !
Bitmedik !

Ve çağrıda doğuyordu s/esler ,
yankılar kaosunda alnının parıltısı
gök/yüzünde ay !

Havada asılı sözcükler, durgun, donmuş, solmuştu tende ter
Kimsesiz ,yitik bir geçmiş ve diline teğellenen büyü...
An
donmuştu !
Bükük ve paslı bir tel ucu vardı dilinin kenarını acıtan ! …
Yorulmuştuk

Kekeme yalnızlığın ivmesiyle boşalan duru kar uzaktı bize !

Dolunay gamzesiydi geçmisimiz, gülüşümüzdeki
Işık !
Sularda aydınlık !
Sunaklarda kan
Bizdik, biz olmuştuk, olacaktık
Sonra belki ölecek...

Kan revan evler vardı pusuda
Üryandi zaman !
Kıyısındaydık unutuşların
Ölümümüzü beklerdik patikalarda ...
Pusulamız kayıp !
Gezerdik gecede
Geceyle birlikte
O son ayrılıklara yitip giderdi unutuş

15 Aralık 2016.. Gülgün Aydın