5
Yorum
16
Beğeni
5,0
Puan
1069
Okunma

AĞLAYAN AĞAÇ
Her şeyin ama her şeyin
farkında olacak kadar düş/tü ak
İnsanlar ak
Bir o kadar da uzak
Tanıdıkça dostu ak ile
Düşmanı kara ile
Tuzak
İnsanlara uzak
Yalnızlığa dost
İçimde serçeden
Bir çoçuk
kafama takmayacak kadar
serçeden
Bir yürek ;solumda atan
Dalsız budaksız
Ağlayan ağaç
Yaşı başı kocaman
döker yapraklarını
Güzü hüzne boğan
delik deşik yapraklar
tek tek vedasız düş/tüler.
Umudum baharın çiğinden
İlk yağmurlarla gelir
Damla damla düşer canıma
Kanadım yeşile boyanır sarar bir el gibi
köksüz ,özsüz bedenimi
Muradıma erermişim gibi
Sonra an/sızın bıçak olur
Keser udi bir sonbahar esintisiyle
İçimi dökercesine tek tek
umudu yele veririm
Canımdan can koparcasına
Yalnızlığa mahkum köksüz ,özsüz
Ağlayan ağaç
SİBEL KARAGÖZ
5.0
100% (12)