kendi kayığımda suyun akışına bırakmıştım yalnızlığı
küreksizdim ve aynı suda ilerleyen başka kayıklarla
çarpışan arabalar gibi ilerliyordum zaman nehrinde


sanırım bahardı
yar suyu eriyordu yanağındaki yamaçtan


kara kaşın altındaki kornişe kirpik çekiyordu ellerin
kirpiklerin zebra desenli stor perde
ve kıpraştıkça dağılıyordu v’av
avcının gözünde


en son sönmüş bir kraterin kükürt gölünde
sülfür soluyordu ciğerim


diğer kayıklar batıyordu bir bir
kimi su diye zehir alıyordu içine
kimi panzehir


genetiği bozulmuş bir umut arıyordum kendime
zira alacak d’emir yoktu
çapa’k yutan o gölde


derken su güneşe
güneş on ikiye müteakip
zamanı kuruyordu


gel gör ki akrepten önce yel
yalan kovuyordu


sonunda kurudu su
kaf dağının arkasında yaftalı anka
yanar dağ ağzıyla
ve masal şivesiyle

k’alaycı bir kuştu

çünkü bakıra dönüyordu mavi
bulutlar güğümle düş taşıyordu
ocakta eylül
sabırda zikir taşarken bir yandan

yar delenler açıyordu yanağındaki yamaçta

malum,

akışına bırakacağım su yoktu
ve anka dediğin masaldan ibaret bir kuştu


rüzgarı bekledim sonra
hani aramızda soğuk esen
ama ba’harla ısınıp
yamacına yükselirken..

gelsem,

ve desem ki
yok yorgunuyum sevgili


beni biraz var et sen..