3
Yorum
17
Beğeni
5,0
Puan
1120
Okunma
Derinden akan bir yeraltı nehri gibi yalnızlık,
Hep arka planda varlığını bildiğin...
Hem de hiç düşünmesen,dile getirmesen de
İçinde bir yerlerde sezdiğin ...
Biliyorsun çünkü,
Yalnız geldin ve yine yalnız gideceksin...
Güvercinlerin kanat sesi de,
Rüzgarda kımıldayan yaprakların hışırtısı da,
Güneşin solgun ışıklarının herhangi bir yere düşmesi de
Hüzün verir nedensiz bir biçimde...
Bununla barışmalısın ,
Acıdan arındırmalısın ıssızlığı
Kim bilir,belki yalnızlıkta parıldar hakikatin ışığı...
Aslına döneceğin cevherin meskenidir
Ve sen her şeyden arınmadan
Kendini göstermeyecektir...
Tek yoldaşı kalır insana giderken,
Bir giysi gibi bırakır insan anıları,ismini,gövdesini..
Sadece hep yanında olan yalnızlık kalır
Doğarken ve ölürken...
5.0
100% (11)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz