biraz düşündüm ve
sagopa vasiyet introsu eşliğinde
aynı sözlere eşdeğer kelimeler dökmek istedim
her iniş çıkışı bir hüzne döküp
klavyemden rasgele ansızın rötuşlarla
hayallerinden vazgeçmiş ve dizüstü çöküp
ve sedef boyunlu bir kız çocuğu bakışlarla

bilgisayarıma biraz daha eğildim
kafam mı güzel yoksa bu ben miydim?
açıyı 120 ye getirip daha hassas sözleri
az önce tane tane bu müzik eşliğinde girdim
ve ohh! sanmayın ki bir gariplik var bu işte
ne olursa olsun güzel bitirmeliyim finişte

değmeyecek kişilere değerli sözler sarf etmeden
nöbet geçiren benliğime haksızlık ederek
sizden zaten zerre bir iyilik beklemeden
ıssız sessizliğin karanlığına hükmederek
ve tüm aşklardan ansızın yüz çevirerek
gitmeliyim bu sağır diyarlardan
kendimi tüm insanlardan gizleyerek
bir daha dönmemek üzere bu dünyadan

siz söyleyin! daha nasıl olur?
daha nasıl olur sizin için yapılacaklar
artık sizin için bir karşılık doğurur
yüreğimde ki bu intro haykırışlar
değmeden vicdanlara kaybedişim
insanlar tarafından hep mi unutulur?
ve geleceğimden onlar için vazgeçişim
gün gelir de bir gün karşılık mı bulur?

daha kaç kez ölmeliyiz sizler uğruna
her dirilişte bir ok yiyerek yol alırken
sabahın olmadığı bir şafak soğuğuna
isteksiz, her gün her saniye uyanırken
savaşı kazandığım çileli zafer doruğuna
yalnız başıma emekleyerek çıkarken
dönüp bakar mıyım o boş suratlara.

evet son dizelere girerken demek istediğim
dinlerken insanları sakın başınızı eğmeyin
ne kadar çok olsa da karşılıksız sevdiğim
sevmek bir yere kadar ve sadece bunu bilin