çocuk gibiydim uzaklığına
ve seni her gördüğüm an
yeniden doğmadım




ellerim hiç titremedi
açı ile yanan içim olmadı
günleri zamana boğmadım hiç




düşünüp tutunarak ek silmedim
hiç bir ayrılık göremedim yokluğa dair
hatta gülerken sevilmedim hiç




yalnızdım bilerek ölmek istemedim
nedensiz şüphelerde uykuyu aramakla bölmedim
kendime hiç bir zaman yemin etmedim



boş yollarda gözlerim hiç yanmadı
renksiz ilk baharlarım hatta yazımın kışı olmadı hiç
yorgunluk denen hazzı yaşamadım



ruhumda açtığın senleri doldurmadım
hiç bir kimse acımadı bana
ağlaklı serzenişlerimde olmadı




ben güldüm halada gülüyorum
vakitsiz açan yağmurlar gibi
ne nisanda nede eylülde yaşadım




deri gergin rüyalarım vardı
düşlerle oynayan çocukça aklım
ve bilmezliğe yetemeyen beynim




bu yüreğim hala nefes alıyorsa
yaşamak bana göre değil
durgun su gibi dinlenmek lazım



bir kuş gibi uçamadan süzülmek
güneş gibi doğru gölgelerde batmak
göllerin kıyılarında çıplak ayakla yürümek




bir nehir kıyısında ormanı okumak
çöllerin ortasında suyu koklamak
insanların aralarında ayrı kalmak lazım...




ve
seni hiç özlemedim
hatta umursamıyorum


bile bile


-


Sevmek de yok artık,
Sevmek yok artık
Hiç kimseyi!