BEDENİMDE SAKLI RUHUM

Ömrümü çalarken aşka ahrazlar,
ey bedenimde saklı ruhum;
bilmez misin imgemde senler,
yüreğimde yangınlar var.

İsyanlı sükûtla adın zikredilse bir yerde,
panikleyerek geri döner göçmen kuşlar;
sokakta susar çocuklar.
Ben, teşne demeden,
ıslanır kirpiklerim.

Kırlangıç kanatları kadar narin bildiğim sen,
bileyerek dünden hırsını;
her metreye bir darağacı,
her soluğa bir neşter sözlerinle
göğün memesinden ağular sağarsın.

Küllendi,
söndü diye düşünürken içindeki volkanlar,
yeni homurtularla kaynamaya başladı.

Hesap vermeden,
açıklama yapmadan gittin,
küstüm her şeye.
Elmalı Konağa,
Kocatepe’ye,
Tiyatro’ya da gitmiyorum artık.

Anlayacağın,
elele gezdiğimiz sokaklara bile uğramıyorum.

Bazen,
eskaza,
farkında olmadan uğrasam durağa,
son uğurlayışım gelir aklıma.

Alaycı tavırlarla tebessüm etmiştin.
Merak ediyorum da;
giderken sen mi çaldın
bedenimden ruhumu?

Efkan ÖTGÜN