KALP KRİZİ

Kibrindi seni,
müstesna sözlerde ele veren.
Beden dili bir edimle ben,
belki bin kere uyardım.

Toplumda davranış kuralları dedim,
söz dedim,
boğaz dedim.
Boğaz dokuz boğumdur;
söylemen gereken cümleleri boğarak çıkar dedim.
Dinlemedin.

Bildiğin üç şey vardı zaten;
diline pelesenk olmuş eda,
ve bilgiçlik taslamaların.

Her sözün,
her söylemin odağında sen;
hasta olurdun kendini görmesen.
Ve yüreğin,
ifşa etmese ruhun gördüğüm vitrinde
aşifteliğini,
öğrenmeyecektim bir şerefsize meylettiğini;
hatta eskiden iki koca eskittiğini.

“Keşke yanılmış olsaydım,” dedim.
Meğer sanata, edebiyata gönül vermişliğin
entelektüel oluşundan değil,
ruhunun emrine uyduğun aşifteliktenmiş.

Ulaştığın gün emeline,
duydum ki kalp krizi geçirmiş;
üç stent takılmış,
çatlamış ar damarına.

Oysaki her şey çok güzel ve yolundaydı.
Seviyor sandığım bu yürek hep yanındaydı.

Sonra gördüm ki,
ederin beş para etmez.

Aradan zaman geçti.
Yüreğinin bir başkasına aitliğine,
ruhunun kevaşeliğine şahitlik ettim.

Efkan ÖTGÜN