ÇİĞ
"Biçim ne uydurulur,
ne de; zorla benimsetilir"
"Özdedir biçim... dışa yönelen haraketiyle benimsetir kendini"

İnsan da öyle değil midir?
Özünde ne varsa; o çıkar ortaya,
haraket ve tavırlarıyla gösterir kendini...

Bir çocuğun eğitilişi;
kirkit’ in halıya dokunuşu gibi olmalıdır ki;
gelecekte yasıması güzel olsun...
Kirkit vuruldukça biçim verir ipine;
sonra bir de bakarsınız ki;
ahengi ortaya çıkar sıralanmış kılların...

Biçimlenmiş bir insan da öğle değil midir?
O, konuşurken;
ağzının ne kadar güzel olduğuna bakılmaz,
sözlerinde ve yaşayışındadır marifet...
Neyi saklıyorsa belleğinde;
konuşurken özü çıkar ortaya...
Neye talipse yaşarken; onu söyler, onu anlatır...

Mesela;
Örümcek tavanda durur;
avını bekler sessizce...
Kertenkele deliğinin başında durur, başı havada;
korkusundan etrafını gözetler.
Yılan kusmak için zehrini;
ısısına yaklaşır avının...
Yağmur bulutlarda saklanmaz mı?
soğuyup yağmadan önce...

Ben ne avını sessizce bekleyen bir örümcek,
Ne de korkusundan etrafını gözetleyen kertenkele...
Ne de zehrini kusmak için, ısıya yaklaşan bir yılan...
Sözüm onlara!!!
Ne de sizler gibi umut taciriyim,
ne de Allah’ la kul arasında bir komisyoncu...
Akar’ ım olmasa da;
Bulutlarda saklanan yağmur gibiyim...
Üşüdükçe yüreğim, yağarım;
sel olup akarım.
Akar’ ım olmadığı için;
ederim de yoktur belki sizce,
lakin; ben de bir insan’ım
önemserim kendimi...
Beni itham etmeyin beyler!!!
Şom ağızlı bir bilici de değilim, dediğiniz gibi...
Çok bilmiş de değilim...
Ben yaşarken, içimde boğulurken sesim;
biçimlenerek içimi dökerim...
Patlamak üzere olunca susuşum;
Belki de; anlamsız duygularım girer devreye...
Hoş görün...
Şeddeli, şeddesiz ikileyerek dökülür kelimeler...
Kim bilebilir ki; beni benden başka
Belki de, kendi kendimi tüketirim.

Vel hasılı ki ben; kımıltısız,
önümde ve arkamda duvar;
eski bir çerçeve içersinde;
eski bir fotoğraf gibiyim.
ve hala;
sesimin sıcaklığını yaymak isterken çevreme
Ürkütülmekte ve üşütülmektedir yüreğim.

Ekrem Saygı
02.12.2018 Manisa