Beyaz kurdelesin çözme de dağlar,
İçime oturdu eski sevdalar,
Yılgın yamaçlarda, tutkun ovalar;

Bur da bahar, henüz körpe çağında,
Unutmuş gülmeyi, yar dudağında...

Çoruh, bozbulanık, doruk dumanlı,
Gözlerde ürkeklik, yürek amanlı!
Ölüler diriden sanki çok canlı;

Umut düşmüş, karlı dağın ardına,
Boynu bükük bakma n’olur yurduma!

Kendini kaybet de, umudun kalsın,
Yarın yine küllerinden doğarsın,
Rahmet olur, başımıza yağarsın;

Tutun, dallarımın en irisinden,
Bekleyenin, ben olurum, gelirsen.

Çevirme başını, bak gözlerime,
Benziyor mu ansız, çekip gidene?
Koca çınar, belki dönmez fidana;

Çençlik budaması yapar bahçıvan,
Yeniden yeşerir, oluruz civan.

Güneş halelenir kala burcunda,
Kaç alacak kaldı gönül borcunda?
Döl tutmaz sözcükler dilin ucunda;

Bak, düştüğüm yollar dağlıktır benim,
Sustum, suskunluğum çığlıktır benim!

O çözdü, sen çözme beyaz kurdelen,
Benden duymadıysan, duyduğun yalan,
Açma gönül duvarımda heyelan!

Düşer şimdi bir bir dayanaklarım,
Sılam da da, ben kimsesiz kalırım...


Hayrettin YAZICI