1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
621
Okunma
kıtlık yaşayan bir şehrin sakinleri
yağmur duasında bulunurken,
benim duam’da sen vardın.
seni her andığımda bereketlenen,
toprağım suya ihtiyaç duymuyordu.
mürekkebinde kan damlatan,
kalemin kederi sensin.
şizofreni dalgaların gazabını,
çağıran kelamım,
seni doğa üstü bir peri gibi anlatır.
ey kanser kesilen ahı’mın
bulunmayan ilacı,
cerrah’ların bile hayret ettiği
teşhis edilemeyen ağrı,
seni anlatan siir’lerin her kelimesi
bin sancı.
ben Zümrüdüanka değilim
Gaffar’ın kulu Hüseyn’im.
verilen bir can’ki oda emanet,
sana bağlıdır kopana dek kıyamet.
H.H
5.0
100% (3)
Cevap Yaz