SALİH

Öylesine Salih,
öylesine bir sus düşer dilime,
o an yol alırım bilinmezliklere.

Sanırsın Evliya Çelebi,
ezelden ebede göç edip durur.

Dur durak bilmeden,
yorulmadan başlar münzevi yolculuk;
rahvan adımlarla,
hiç bilinmedik,
ırksız coğrafyalar arşınlarım.

Ve sonra,
gün doğmadan az evvel,
içimin derinliğinden bir sela duyulur.

Yığın yığın ölüler taşınırcasına,
geçmişten geleceğe,
bir kez daha susar;
bir daha dönmemek üzere yürürüm.

Salih,
bir sığla düşün;
hani diyorum ki,
oturtmuşken yüreğimin nüvesine ben onu,
öylesine nadide,
öylesine naif;
bir uçtan bir uca Marmara gibi.

Varsay ki çığlık çığlığa martılar susar,
varsay ki ağıtlar yakarak
şahitlik eder içimde boy veren erguvanlara.

Sonra,
avuçlarımda zamanın kir birikiği;
dokunmak istesem bir yüreğe,
yok olur bütün geçmişim.

Heyhat!
Yoksa ben de mi bidat’a düştüm?
Ne zaman tüketildi temiz aşklar, Salih?
Ne zaman tüketildi insanlık,
ne zaman, salih?

Efkan ÖTGÜN