19
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
2331
Okunma
Yürüyor adam;
Rüzgar yüklenmiş
sırtına.
Kalbindeki
Acıyla,
çıkıyor bir yokuştan..
Yazıyor kadın;
Yazıyor;
Siliyor,
Yine yazıyor.
Koltuğa vermiş sırtını,
Açıyor sesini,
Ağlayan şarkının.
Ayakları çıplak,
Üşüyor yüreği.
Duruyor adam;
Çeviriyor yorgun başını,
Sesin geldiği cama;
İtiyor zorlukla adımlarını.
Gitmiyor duruyor,
inatçı ayakları.
Papatya desenli bir tül
çarpıp koluna;
İrkiyor adamı.
Adam duruyor,
durup dinliyor...
" Seni sevmek için ne kadar sebep varsa işte o kadar yalan uyduruyorum kendime. O kadar yalan, kime ne diyor şarkı.
Kime ne!
Kendime yalanlarla tutunuyorsam kime ne.
Kendimi sende unutuyorsam kime ne.
Sen sakın gecesiz uykularımda üşüme,
Ben üşüyorsam,
kime ne! "
Kaleme vuruyor tül,
Kalkıyor kadın.
Kanıyor,
akıyor;
düşüyor,
üşüyen şarkının,
notalarından.
Tutunuyor tüle
nasırlı elleri ile adam,
Bir papatya çekiyor
Kanıyor;
Akıyor,
düşüyor,
hayatın nakışsız tarafından.
Adam;
Yürüyor;
Kadın;
Çekiyor uçuşan tülü.
Bir çocuk bağırıyor az ötede,
Anneee!!
adam öldü
yürürken.
Bir kadın bağırır
hiç gecikmeden,
Ah kadın ah...
Tutamadım
bıraktı kendini camdan,
üşürken...
27.05.2008
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.