...



Tut ki can kırıklarıyla yoğrulmuş bedenim
En çok da kalbim tıka basa sevgiyle doluyken
Ölümler kucaklamış bilmem kaç kez Nagihan kimliğimi
Toprağa boyanmışım bilmem kaçıncı asırda
Kâh gökkuşağı renklerinden ç’almışım
Kah en soğuk gecenin gözlerinden öpmüş cansız bedenim
Yine de umutları aşkla uçurmuşum gökyüzüne
Mavilik gülmüş
Ben gülememişim
Âhh işte herkes mutlu olsun derken
Ben beni unutup
Hebersizce
Çekip gitmişim
Kendi kendimden




Gelişim muhteşem olacak diye söz veremiyorum
Ama döndüğümde çok eskiden olduğu gibi
En çok kendimi seveceğim
Yaşam pompolayan güllerim açacak gönül bahçemde
Rengârenk tebessümler saçacağım
Yazamadığım şiirlerim üzerine
Yemin olsun ki



Üstelik göl kenarında pöfüdük (kuğu) beni bekliyor olacak yanında sevgilisiyle
Sevgi kuşları öpecek can kırıklarımdan
Yaramazım aniden çıkıp gelecek yemyeşil bakışlarıyla
Çocuklarım bağrımda soluklanırken
Belki de doğacağım yeniden şafak sökmeden
Henüz annemin pamuk elleri
Babamın elâ gözleri toprak olmamışken
Kim bilir..?








nagi han