Aklımı kaçırdığıma dair dedikodular yayılıyor ortalıkta.
Tanrım inkar edemiyorum bunu.
İkilem içindeyim. Bir tahterevallideyim karşımda kendim. Elimden bir şey gelmiyor.
Gelen her acıya katlanmak zorunda olduğumun da farkındayım.
Bilinç altımda tekrar tekrar dönen sahneler dışarı taşıyor gibi. Bir görünüp bir kayboluyor.
Oysa tımarhanelerde rastlayabilirdim kendime. Bir deliye sorar gibi, hatırımı sorabilirdim.
Belki de kendimden kaçmanın yolunu bulmalıyım. Yoksa tutsak edebilirim kendimi. İnsan hem kendine tutsak, hem gardiyan olabilir mi?
Zihnim buna izin vermiyor, ben de pek şikayetçi değilim hani.
Ruhumun isyanı bedenimde tahrifata yol açıyor. Bu aptal bedende tutunamayacağını söyledi. Eyleme başlamış, sloganlarla beynimi inleten koca bir kalabalık gibi ruhum. Fakat biliyorum, yalnızım.
Bu ses de ne? Bir şarkı ruhumu dansa kaldırmaya çalışıyor, oysa devrim de yok içeride. Olağanüstü bir hal. Her şey aynı, her şey ayrı...
Yeterrr, Susturun şu lanet olası müziği, duymak istemiyorum. Bir fare gibi beynimi kemiriyor bu kaba kalabalık.
Aynalar da kırık. Yansımam bir suyun yüzeyinde belli belirsiz. Siluetimi düşürdüm.
Oysa yüzümde bir joker sırıtışı vardı, dudakları jilet kesiği...
Tanrım yoruldum, tut ellerimden uykuya götür beni.