SEN OLURDUM

Yokluğunda adını koyamadığım
anlamsız duyguların esiri oldum.
Fikrimde kurum bağlayan belirsizlik,
gün geçtikçe artan oranlı çoğalıyordu
ve bir kurt gibi içimi kemirip duruyordu.

Sensizlik cenderesinde eksileceğim derken,
farkında olmadan sana çoğalıyordum.

Güneş seninle doğuyor,
akşam seninle kararıyordu.
Anla işte,
soluğum sadece sana çıkıyor,
şah damarımda nabzım sen atıyordu.

Sensizlik cenderesinde eksileceğim derken,
farkında olmadan sana çoğalıyordum.

Adın geceye düşmeye görsün,
kocaman odam daraldıkça daralıyor,
tavan üstüme abanıyordu.
Uykuyla savaşa hazırlanan kirpiklerimde
sağanak sağanak yağan,
iyot kokulu katreler bile “sen” diyordu.

Sensizlik cenderesinde eksileceğim derken,
farkında olmadan sana çoğalıyordum.

Yokluğunda bile çoğalan ben,
farkında olmadan sen oluyordum.

Efkan ÖTGÜN