Yetinecekti gönül, zerresine razıydı
Aşkı umut belledi, karınca kararınca
Sevdadan beklediği, lütfettiği azıydı
Sevgisinden eledi, karınca kararınca


Mutluluğu bulması, belki buna bağlıydı
Hasretin yol açtığı, hicranınla dağlıydı
Görmüyordu etrafı, göz örümcek ağlıydı
Vuslatını diledi, karınca kararınca


Kor düştükçe bağrına, içi kavuruyordu
Bir şey gelmezken elden, sızlanıp duruyordu
Hayallarinde ise, düzeni kuruyordu
Var gücüyle biledi, karınca kararınca


Soluğu yettiğince, anlatmaya çalıştı
Biliyordu aslında, çaresizce kalıştı
Artık gocunmuyor du, kaderine alıştı
Özgüveni ile di, karınca kararınca


Vazgeçmesi imkansız, dönüş olmayan yoldu
Kafesini zorlayan, sözü geçmeyen soldu
Zamanı geldiğinde, işte olanlar oldu
Başarması, ille di, karınca kararınca


Nesrin Önem
13 12 2017
Tekirdağ