Anadolumun muallimi,
Var mı cihanda eşi,
Hayatını adamış
Eğitimin yoluna.

Çocukları büyütür,
O büyük eliyle,
Sınıfını ısıtır,
Yüreğinin sesiyle.

Aşk deriz buna biz,
Sevgisinin gücüyle,
Büyütür çocukları,
Kaleminin diliyle.

Hiç kendini düşünmedi,
Yıllarını hep verdi,
Çocukları uğruna,
Anne olup el verdi.

Hiç kendini düşünmedi,
Yıllarından hep verdi,
Bir gelecek uğruna,
Baba olup el verdi.

Yüreğiyle öğretti,
Çocukları eğitti,
Yokluk nedir bilmedi,
Servet oldu eğitti.

Ahşaptandı okulu,
Anadolumun köyünde,
Kat kat olsa bu kadar,
Büyümezdi gözümde.

Küçük olsa ne yazar,
Muallimim çok büyük,
Kalbi ile koşturur,
Hep büyütür bizleri.

Bazen alır aş yapar,
Bazen olur iş yapar,
Olur bazen bir şahit,
Muallimim var yaman!

Anadolumun köyünde,
Hiç uyumaz evinde,
Tebeşiri elinde,
Eğitimim uğruna.

İşte benim Cennetim,
Hayatınla öğrettin,
Bir aşk ile eğittin,
Bizi cânım muallim.

Yok benzerin dünyada,
Göğüsledin bizleri,
Aşk ipiyle bağlısın,
Ülkemin sevdasına.

Her yerde var muallim,
Anadolum bir başka,
Göğüsledin tüm yükü,
Eğitirsin bizleri.

İbrahim KOVAR