sesini duyuyorum...
kelimeler yoksul
tenha vagonlara biniyor sözlerim
ve bugün özlemin bir yol bulup
ağır gövdesiyle geçiyor içimden
bense kalbimin en seçkin yerinde
şiirden bir ev kuruyorum
bugün etraflıca yaşıyorum yokluğunu
sen yokken duyabilmek seni,
adı oluyor sensizligin.sesini duyuyor
ve elimi uzatıyorum
kelimeler kurşun, tutamıyorum
gözlerimi kapıyorum,
içime açılıyor göz kapakların
hani o hedefi tam isabet
bakışların, iç çekişlerin,
yüzünü çevirişlerin,gülüşlerin
hani o bir saray yapan sol yanımda
tebessümün? sesini duyuyorum
ve elimden tutup tüm kelimeler
adımı çıkarıyor sana
sen ne kadar yoksan
işte ben o kadar noksanım
yanımda olmasan da
iç sesim bitmeyecek, biliyorum
varacağı menzili belli bu kelimelerin
ve ben, sen demesem de
her sözüm sana varacak biliyorumsesini duyuyorum
başımı çarptığım kayalar sessiz
içine düştüğüm kuyular suskun
bir de takıldığım o imkansız ağlar
kalkıyor tüm engeller önümden
ve ben tüm mesafeleri yakıp bugün
hislerimle yürüyorum
yorgun düşse de yollarım
düşmem biliyorumsesini duyuyorum...
yukarılarda bir yerdesin
ve ben hep seni
en yüksekte görüyorum
ilk günkü o alev
o sıcacık yıldırım düşmesi
ve sırılsıklam bir aşk kazanması
kurak toprağımın
çiçeklenmesi ömrümün
ve eşsiz bir manzara olman yüreğimdesesini duyuyorum her an
ve yalnız kalmıyorum
sözlerinle kol kolayım
nefesinle el ele
görmesem de yüzünü bugün
almasam da bir haber senden
yüreğimi tutup ellerimle
sesini duyuyorum her an...
Rüzgar