Yontulmuş sessizliğin, dalgasından çıkarak
Garipliğin ilacı, O’na demirliyordum
Gönlüme yaver olup, akla selam çakarak
Hayalimi kandıran, cana demirliyordum

Gecenin suskun yüzü, inerken perde perde
Gamzeler hükümsüzdü, dondurduğun mermerde
Pes etmeden yıllarca, sabır denen siperde
Hayalin terkisinde, tana demirliyordum

Umutlara yataklık etmezken malum takvim
Olmaktan gına geldi, hüzünlere müdavim
Özlemin pençesinde, kıvranırken can evim
Yüreğimde doğduğun ana demirliyordum

Kaderin cilvesinde, suratımı asmadan
Ellere kar yağsa da, umudumu kesmeden
Gün günden kötü gelse, sırra kadem basmadan
Cana kavuşacağım güne demirliyordum

Delibal’ın dilinde, ricalar sen kokarken
Pes etmedim ellere, heceler sen kokarken
Met-cezirli sularda, geceler sen kokarken
Anıma can katacak, sana demirliyordum

Celil ÇINKIR - DELİBAL