15
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
1537
Okunma
Müştekil bir yalnızlığın
Akasya kokulu sokağında
Kırmızı kareli taşların bağrına kazıyorum
Fitili tutuşmuş yangın yerlerimi...
Bir kaç izmaritin dibinde saklamaya çalışsamda seni
İçimde günden güne perçinlesen
Hasret duvağına değiyor dudaklarım.
Kalkıp kibrit çakasım geliyor kokunun sindiği odama
Sonra,
Gülüşün geliyor
Kapımı çalmadan.
Vazgeçmek kalıyor ardından bana
Oysa nelerden vazgeçmistim seni dilerken.
Anlasan keşke.
Ve hiç bir keşke
Geri döndüremez seni
Bunu da biliyorum
Altını çizdiğim bütün cümleler
Şimdi yüreğime ok gibi saplanıp
Kangren agrılar bırakıyor ardın sıra.
Ve bu sana son şiirin sevgili.
İnan hayat vezgeçmeyi de öğretiyor insana...
5.0
100% (4)