De ki sürgün bir yola koyuldum,
Izdırabı düşünmem yine gelirim...

Benim dert dediğim sade yokluğun,
Sen var olduğun o gün, sürerim merhemim...

De ki üzülür, kahrolur pak-ı didarım,
Güllerden sırt çevirip hüznünle ağlarım...

Ben gül/den ayrılmam, toprağımda deliririm,
İbrahim’in yangınında saçılır öyle derilirim...

De ki manadan yoksun aşk-ı kelamın,
Mansur’un dilinden konuşur dar’dan asılırım...

Ben dil’i bilmem gönülden gayrı,
Mana yok dersen ölürüm zarı zarı...

De ki el/de vefa olur mu su misali,
Aşk’a el ne ki kollarını sunmadı mı susuz Saki...

Benim vefam da gönlümdür Saki misali,
Fırat’ a küser, bırakmam asla bela çöllerini...

De ki hasrette katlanır mı bu gözlerin,
Vazgeçse sormaz mı garip Meysem’in...

Benim hasretim Yakup sabrındadır,
Nişanesi olmasa dahi
kavuşturacak yine Yaradan’dır...

Aybüke