Herhangi bir şehrin
Her hangi bir sokağında
Yalnızlığa yazılan bir hikayenin kahramanıyım şimdilerde.
Tüyler ürpertici bir uğultu var kulak zarımı inleten...
Ve düşler bozguna uğruyor
Zayıf halkalı aşk zincilerinde
Şehrin soğuk sırları var müstakıl yalnızlara gebe

Ceninler düşüyor düşlerin rahmine sahipsiz
Çığlıklar kök söktürüyor toprağın bağrına
Yıldırımlar adres sormadan iniyor beynimin ortasına
Kimliği zayi hayaller cirit atıyor sokağın başında...
Sen kör, ben senden kör..

Geçmişin ortasında ulu orta çarmıha geriliyorum
Hükmü sabit alanen sevişmekti ruhunla ruhum
Iki elin arasında kırılan kalem oluyorum.
Mürekkbi sen od’unu ben...


Her hangi bir sehrin
Her hangi bir çıkmaz sokağında çıkmazındayım.
Lilatürüne giren gereksiz sözcük gibi
Dış kapının dış mandalıyım. Öyle gereksiz öyle adetimsi...


Şimdi bu şehri gözlerine boyuyorum
Bütün yolları yüreğine çıkan.
Yarası derin bir ağaç kovuğunda serçeler besliyorum gamzelerinde
Ve yedi renkli periler doğuyor parmaklarında gülün
Kuyular özlemle dolduruken içini
Şehirler dua ya durmuş gibi
Bekliyorlar izini...
Gel çok kanatma iz’ini...