Gün çiçeği güne döndü yüzünü,
Akşam sefaları yumdu gözünü,
Boğazın da düğümlenen sözünü;

Söylemesen ölür müydün, sevdiğim,
Kal deseydim, kalır mıydın, sevdiğim ?



Gün ortası kar düşerse gönlüme,
Bıçağı zamansız vurdun gülüme!
Maya çalmak ister iken gölüme;

Kırıldı kaşığım, kaldı elimde,
Kelimeler buz kesiyor dilimde!



Meşelerin olmaz mayıs çiçeği,
Ulu orta söylemezler gerçeği,
Sevgilinin en alımlı, gökçeği;

Kalırken yollarda, hem yansız, yönsüz,
Düşer gönlümüze, gelir apansız,



Sevda düşer gönle, yürek burkulur,
Böğrüne ansızın hançer sokulur !
Ortalık bir anda, kan revan olur;

Kan tutar da beni, kalakalırım,
Yar akrebim olur, ben sarılırım !



Erdemliyim, hiç görgüsüz değilim,
Bilesin, ben asla yüzsüz değilim,
Lügatıma yaban, arsız değilim;

Değişmez akşamdan insan, sabaha,
Çıkar söz ağızdan, dönmez bir daha.



Gelip geçti, küçücük bir fasıldı,
Ak gözenin karasuyu kesildi,
Resetlendi kalbim, geçmişi sildi;

Bundan böyle, bengü sular içerim,
İçerim de, benliğimden geçerim...




Hayrettin YAZICI