Nasıl anlatmalı seni bilemiyorum. Tam cümle kuracakken
tarifsiz bir boşluk oluyo dolduramıyorum. Senle ilgili her cümlemde.
Anlamlarda yoksun çünkü. Seni anlamlandıramıyorum. Bir yerde
bulmuş tanımlamışken sen yine kaçıyorsun. Hayattan nasıl zevk alabilirim.?

En sevdiğim şeyleri yapmak mı.? Sensiz tadı kalmıyor artık sevgilim.
Dünya kendi düzeninde müzikte, ışıkta, resimde, oyunlarda, sözlerde
akıp giderken benim beynimi tek birşey kemiriyor. Ve ağırlaşıyorsun gitgide.
Taşıyamıyorum. Ağrılar başlıyor. Beynim zonkluyor. Her seferinde bir

yerlerde gizlenmişsin. Bir şekilde çıkıyorsun karşıma. Anlamı olmayan bir zamanda.
En basitinden bir tabelada okuyorum ismini. Sadece gidenlerin ardından mı olur
bu yoksa, gidişinin ardında bıraktığın ufak tesadüfler midir bunlar.?Ve neden şarkılar
hep seni anlatır bana. İnatla. Anlatmasınlar! Biliyorum nasıl çekip gittiğini, nasıl zevkle

acı çektirdiğini ve uzaktan uzağa düşündüğünü beni..Ama yine de o 5 harfe sığındığını..”gurur”..
Senin koca yüreğin sığar mı şu kadarcık kelimeye sevgilim.? Değer mi herşeyi yıkmaya.?
Tek bir kelimeyle iki insanı sonsuzluğa gömmeye.? Üzgünüm sevgilim. Birgün için acıyacak,
pişmanlık yakanı bırakmayacak ve sen keşkelerde yaşamını yitirmeye mahkum olacaksın…