Bak yine geldi gece tüm matemlerini bürünerek.
Hep soğuktur geceler ıssız ve derin.
Ben aşığıyım gece ve karanlığın.
Tek tanığımdır benim bense aşinası.
Anlatırım kendimi her gece sormadan dinler.
Sanki bir aynanın karşısında oturuyorum.
Gözyaşlarıma tanıklık eder örter.
Hüzünlerimi örter kendince.
Her şey aramızda kalsın bile demiyorum
Üşüyorum içimde fırtınalar koparken.
Ondan sarılıyorum gecelere.
Yalnızlığımın tek arkadaşına sırdaşıma.
Sarıp sarmalıyor beni alıp koynuna susuyorum.
Soruyorum şimdi kimler var koynunda ben gibi.
Ağlayanları düşlüyorum gözyaşlarımda.
Yada hüzünlerimi paylaştığımda yıldızlara gülümsüyorum kıskanarak.
Bulutlardan süzülen ışıklarını özlüyorum.
Ay ve yıldızların.
Matemine tanık oluyorum gecenin.
Bu kadar soğuk olmazsan dayanamazsın bunca acıya.
Oysa sen karanlıklarda bile huzur verecek kadar güzelsin.
Bense sana sevdalı bir dost.
Akan gözyaşlarımın tanığı sensin.
Bilmez seni kimileri bilemezler.
Sendeki esrarı köşelerinde sahipsiz kalanları.
Bir sen birde sende yaşayanlar bilirler.
Onun için herkes sende bir şeyler paylaşır.
Geceler sessiz ve karanlık.
Matem bürümüş her bir yanı.
Gecenin koynunda geceye aşık bir ben.