havuz gibi problemliyiz
eksildikçe dolmak istiyoruz bir yandan
ki
tükenmişlik denen o modern sendromu yaşamayalım

her şey,
hiçlikten geldi en başında
sen ve ben diye iki ayrı dünyanın evren içindeki çarpışma teorisiyle başladı bu hikaye
mukadderat işte
parçalanmamız gereken yerde birleşip
kaynaştık

iklimlerimiz oldu
atmosferimizde kuşlar
bulutlar
suyumuzda balıklar oluştu sonra

derken biz olduk
yani biz olacak koşullar sağlandığında var olduk diyeyim

mesele buradan sonrası

biz oluştuk diye başladı diğer oluşumlar
yani bir şey olunca
başka bir şeyi tetikledi
o şey de diğer şeyleri
derken çok şey oldu bizden sonra
ve o ilk şey unutuldu gitti

tamam karışık oldu kabul

şöyle anlatayım;

uzun sandığımız bir yol düşün şimdi
beraber yürümeye başlıyoruz
önce ellerimiz tutuşuyor ve diyorum ki
ellerin benim
sonra göz göze geliyoruz
gözlerin benim
öpüşüyoruz
dudakların benim
kalbin desen en başta benimdi
sevişiyoruz falan
için dışın her bişeyin benim

dedikten sonra
benim olmaya aday hiçbir şeyin kalmıyor
senin de öyle..

bu arada epeyce yol katediyoruz tabi

artık herkesin gözü yolun sonunda değil
sona gelmiş adımların bahane arayışında


bir zaman sonra doluyor o havuz
sonrası iki seçenek
ya taşacak
ya bir yol bulup sızacak ...çare yok

önce ellerin bırakıyor
sonra gözlerdeki temas kaybı
ardından sesler
soğuyan kalp
derken
bir adın kalıyor hatırada
bir de yarım kalan yol

ve en berbat duygu
sonrasında yaşadıkların bir öncekinin kopyası..