5
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
1701
Okunma
.
Ay doğar gözlerinden, gecemi aydınlatır.
Vuslat yağmurlarıyla huzur dolar gönlüme.
Düşer taze topraklarıma
Gamzelerinden güller,
Kirpiklerinden cemre.
Küf kokardı yalnızlığım.
Met cezirler arasında,
Dalarak yıldızlara,
Yol aldım nice zaman,
Bıkmadan, usanmadan.
Pes edince bakışlarım
Şifa buldum derdime
Mest olduğum yosunlardan.
Yokluğunda, bir tanem,
Yaşamamış say beni.
Hiç nefes almamışım.
Kaburgalarım kağnı; gurur savaşlarıma
Cephane taşımışım.
Teslimim yemin billah; kelepçen yüreğimde;
Tak göğsünün tellerine,
Yangınında kurut beni,
Kırk boğumdan süze süze
Günahımdan arıt beni.
“Tüm tortularını hayatın
Unuttum; sen de unut!
Tek dileğin beni tut!
Bir sızıydı, geldi, geçti.” de
Ve şafağı bekle dizlerimde.
Mücella Pakdemir
AY DOĞAR GÖZLERİNDEN isimli romanımdaki aynı isimli şiirim.
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz