Seni...
Mecbur ettiler
Vefa nedir bilmediler
Senin üzerine titreyen eşin
Göçüp gittikten sonra istemediler

Yılarca
gönül verdiğin,
revan olduğun
Her hizmetinde canla,
başla ona umut olduğun kocan
Ölmeden
tüm varlığını çocuklarına
bölüştürdü, böyle murat etti

Sen
merak etme seni
ortada bırakmazlar dedi,
onlara çok güvenmişti
Evlenen erkek çocuklar
önce eşim ve çocuklarım
dedi, onlar için yaşayan biriydi

Kızlarım
ise uzak diyarlarda
ve erlerinin hizmetlerinde
olan gariplerdi, benim bu hale
düşmem kaderim değildi,

Güven
ve samimiyete
vefa göstermeyenlerin
mecbur bıraktıkları çilesiydi
Ben ar etmem, nefsime
ne kadar ağır gelirse gelsin
iblise fırsat vermem,
kahretmeyi seçemem

Yine...
Hüzün içindesin
Umudu solgun bir nefessin
Ruhi yorgunluğu
ayan olan kedersin

Eskimiş
yılların çilesini, cefasına
göğüs germiş bir ümitsin
Hiç beklemediğin
ve her zaman vefa gösterdiğin
insanlardan çekersin

Onlara
kuzularım, yavrularım,
canlarım dersin,
her fırsatta onlar için
feda olmaya namzetsin fakat
şimdi yalnızlığa terk edilmişsin

Üzülme,
onlar yanında yokken bile,
sen en güzel ümittin, şevktin,
her zaman annene, babana
hizmet etmeyi seçtin, ecrin adresiydin

Mustafa Cilasun