dün gece uyuyamadım
rüyaların renkleri geziniyordu odamda
düş yolları sancılı bir labirent
sen de yoktun o an orada.

’sen’
o herkesin peşine düstüğü
olmayan ’sen’ kimsin,
zamanı iklimleriyle alıp başıma üşüştüğü
yokluğumun kendisi misin?

’sen’
dedikleri o nesin
kimin hayatının neresindesin
yoksa herkesin en güzel şiirini adadığı
inançlar ötesi senem misin?

’sen’
dedikleri o şey,nerdesin
herkesin uğruna herşey olduğu
görünmezliğini sevdaya yorduğu
’sen’
dün gece odamdaydın
yaralıydın
inanir mısın
umrumda bile değildin.
kendini üç-beş dakikalığına benim yerime koy
benim için bir ömür yanar mıydın?

pencerelerini ve gıcırtılı kapılarını
taktırmamıştım evimin dün gece
’sen’ dedikleri şeyin
karanlığı sürükleyip götürmesini bekledim
sessizliğime o herkesin masalıdır,dedim
çelimsiz hallerim için
binbir gece masallarındaki yıldızlardan yedim.

zemheri bir karanlıksın desem
o yazılmış,dersin
rüyalarım görünmediyse gözüme
sebebi sensin
sebebsizliğin sebebi
o herkesin ’sen’ biçimi
’sen’ aslında bir hiç birşeysin.

ne kentsin ne kasaba
ne masalsın ne rüya
ne sevdasın ne aşk
umutsun güya...

Zeki Nurçin