8
Yorum
22
Beğeni
4,9
Puan
1134
Okunma

Yokluğunun 7. yılı
Zaman aynı
Yokluğunun sancısı aynı
Bir tek eskiyen bedenim
Çocukluğumun sancısıydı
Her
Kapadığında gözlerini
Korkardım!
Çoğalırken sessizlik
Çöplük martılarının
Çığlığı karışırdı
Bozkırın ayazına
Kentin
Bütün kaçakları gelirdi
Göz hizama
Sararırdı
Elim/ayağım
O zaman
Kendimce
Var edip
Düşüme
Yılkı atlarını
Üzerinde çırılçıplak
Süvari olurdum
Kendinden kaçan
Dörtnala geçerdim
Dut ağaçları arasından
Yol,
Hiç bitmesin diyerek
Rüzgarı delerdi yelelerim
Biterdi titremelerim
Oysa bilirdim
Ölürdü atlar yol yorgunluğundan
Sonra
Çabuk eskidi zaman
Alıp korkularımı kanatlarının arasına
Bilinmeyene gitti düşlerimden yılkı atları
Bırakıp beni yaşamın gerçekliğinde
Büyüdüm!
Şimdi dudaklarım mühürlü bir sevdaya
Sense
Sonsuza dek
Kapadın gözlerini
Ve
Bilmiyorsun
Ben artık
Hiç
Korkmuyorum baba
Taylan KOÇ
5.0
94% (16)
4.0
6% (1)