şeylerin umursamazlığında
ve şeylerin dünyasında
önce ölüler çekildi
arka bahçeden,
önce ve sonra arasında ne varsa
şimdi burada,bir tek şarkı kaldı dünyada
hepimizi kurtaracak kadar içten söylenmemiş
sen gitmişsin


ışığın etinin yanında sönük kalıyor
kemirgen çiçekler ve babasına sarılan iyi huylu orospular
ışığın ahlaklı yörelerinde bazı organlarını borç veriyor
iyi adamlara ve humusa
bu adamlardan biri değilim güvertesinde
ne çok yolcu var böyle içimde
biletli biletsiz
emekli emeksiz
saatli saatsiz



terkedilmişlik ve radyosuzluk meydanında
ne çok seni beklemişim
ne çok gelmemişsin ki
el kadar salıncaklar liseye başlamış

sadece nefsin deyişinde
tarumar edilmiş kader iflas etmiş kaza raporunda
varlığın kasığında
tinerle silindiğinde yüzüm
gözlerimin burnumun ağzımında kaybolduğunda
kirin ancak böyle çıkacağı bir akşamda
teşekkür etmeyi unuttuğunu hatırlayıp
geri döndüğünde teşekkürü yanına almayı unuttuğunu
hatırladığı bir panikte
zil ile el arasındaki asıl meselenin aslında
kapı olmadığı
ve kapıların açılmak için mi yoksa kapanmak için mi
olduğunu asla bilemeyeceğiz çeyizinde
bir intikam duygusunun verdiği harçlık
gövdenin dibinden hissedilen algı
deyişiyle nefsin ortak olduğu hatta anonim
çok eskilerden kalma köylü ağzı ve ağzının kenarı gibi gerçek
gittin


Ben de şiiri bırakalı beş yıl oldu.