Tekin değil güzergâhı kutlu dâvâ erinin
Tehlikeye işarettir boşta duran her tasma...
Kıymetini küçümseme yüreklerde yerinin
İncinsem de Ey Kalemim! Aldırma sen, hiç susma!

Boz orucu, vur sırtına duyguları hecenin!
Ki meydana tarihi ak, davası Hakk dev insin...
Yırt zifirin perdesini, sonu gelsin gecenin
Ki gönderde şanlı bayrak bayram etsin, sevinsin.

Değil mi ki zor zamanda "varım!" demek marifet
Uç sayfada iz bıraksın, her kelimen çınlasın!
Yaz haçlıyı, siyonisti, düşmanları tarif et
Varsa şayet şüphe duyan, emîn olsun, anlasın.

Anlasın ki, hasm-ı Türk’ün dostlukla olmaz işi
Zehrini zerk etmek için hoş görünür, yılışır
Anlasın ki, kalsa dahi ağzında en son dişi
Tıynetinin gereğidir; ısırmaya çalışır.

Sen susarsan, cirit atar nice sinsi misyoner
İstikbâli ifsâd eder, çok can yakar her nifak.
Hepten söner mazlumlara yol gösteren bu fener
Yıkılırsa son kal’amız, VATAN denen sığınak.

Ne beşerden pâye bekle, ne ye’se düş, ne naz et
Varsın arsız çelme taksın, dost bildiğin el kızsın.
Say ki en son akıncısın, şehâdete son namzet
Dâvan Hakk’sa zafer senin; zannetme ki yalnızsın.

Yakışmıyor küskün durmak serde saklı sebeple
Sînelerde yangın varken neden hâlâ sen yoksun?
Doldur yine kursağına mürekkebi edeple
Sızan harfler, hem her hecen, umut versin, gül koksun.

Sen susarsan şer konuşur, ağzı bozuk kâr eder
Gönül denen saraylarda tahta namert kurulur.
Sevgi siner, kin kalpleri muhabbete dar eder
Sulha sembol güvercinler kanadından vurulur.

Şelâle ol, yine çağla yüreklerde Yunusca
"Her gecenin bir sabahı, şafak vakti var" densin!
Gerekirse cem et bizi bir cephede ulusca
Alsancağa can borcumuz hakkı ile ödensin.

Mecit AKTÜRK