Korkarım...
yalnızlığın seyri değişti gözlerinde
başka vuslatlara mahzun mısralarla yürümekte
esrik adımların,
korkaklık hicrim vakitleri...


ahuzarımda ki ıssız nasihatları
iniltilerimde ki enkazıma asıp asıp
gökyüzüne naralar atıyor gidişin,
korkma
korkarım yalnızlık aldı başını gidiyor mutluluğuna...



şimdi yıkılan bir mecburluk düşün
haydi susuşlarından kalkan yapan kız
göğüne sakla tebessümleri
korkarım senden başka kimse göremeyecekti beni
ve de öyle oldu
döndü yalnızlıklar
ahuzarlarıma
kırgın mektupların sürgün yemiş bakışlarında yaralarken beni varlığın
başka diyarlardaki varlığın...
korkuyorum artık yoksun sağım solumda,
önüm arkam şiirim
şiire mesken tutmuş
her gün dergi bürolarında bekleyen
beni teskin eden
ağrılarımda canı acıyan
yoksun yanımda
noldu sana?


benim mevsimlerim puslu nehirlerden geçmez
orada yalnızlığını hiç edenle
sonsuza dek yalnız kalacaksın yalnızlığında,



sahte gülüşlerinden yeni umutlara çıkıyorsun
çalışma...
senin gülüşlerin gözlerimden içeri girdiği vakit
gerçekleşirdi en yalandan hayaller bile
kızımız korkuyor şimdi karanlığında
aydınlığı hiç göremedim ben
onu alamam yanıma
senin karanlıklarında bile biraz aydınlık olmalı
yoksa nasıl yaşardık yokluğunda...