O...
Beklerken
Gözyaşları dinmiyordu
Yüreğinde sakladığı yorgun umut inliyordu
Sabır yıllara sari içinde kavrulduğu en sadık arkadaştı
Ne zaman rüzgar, kar, yağmur, boran gibi ayetleri hissetse inşirahtı
Kimselerin uğrak vermediği, olanların geçim derdiyle çileyi terennüm ettiği mekandı
Hicran alıp götüren, ruha serinlik zerk eden, hüzün ehliyet ve emanetin haşyetini fark ettiren hissiyattı

Artık...
Her lahza
Haber veriyordu
Çekilen kudret aman diyordu
Ağaran ve dökülen saçlar anlatıyordu
Sinirlerin boşalması, hissiyatın kuşatması yetiyordu
Ruh perişanlığımın girdabında henüz kanatlanıp uçamıyordu
Kalbimin katılığı ve gaflet perdeleri basireti engellemeye kifayet ediyordu
Zan ve ön yargılarım telakki etmemi geciktiriyor, bilicim kıraç bir hale dönüşüyordu
Alemi ve hakikati okuyamama ve hakkıyla anlayamama, en yakın olan Allah’a yakınlığım samimiyet bekliyordu
Maksat ve tasavvurum kul olmak, tövbe ve affı mağfiret için en yakına sığınmak bahtiyar olmama fırsat veriyordu

Beklerim...
Sabırla umut derlerim
Halin deminde edep terennüm ederim
Ruhun, aklın, vicdanın muhakemesinde irade de azim isterim
Beni hilkat ve aidiyetimden uzaklaştıran ne varsa acıyla gülümserim
Her zafiyet ve hatalarımda kaderim böyleymiş dedirten cehaleti düşünce irkilirim
Gönülde açan güle, samimiyet ve sadakat zarafetine, kalbi hassasiyete ki vecdine şahit olmanın bahtiyarlığına erişirim
Ruhtan tezahür eden sevgiyi, akıl ve irfan beslemeli, yoksa her zafiyet ve heves sevgi olarak cehalete kurban edilmemeli

Mustafa Cilasun