Suydu, pusuydu hayat
Kuşku kırkkanat
Herşey dünden çok bayat
Ne med, ne cezir
Ne hakan, ne vezir
Bir tek emir
Bir tek demir
Henüz orta yerde yok on emir
Yok parantez, kesir
Bir kızıl kor güneş
Bir dul toprak ay
Ne ampul, ne şinanay
Yürek, bir katil, Kabil
Boşluk, kum, ebabil
Kılıç-kalkan, bela
Susuzluk kerbela
Yok garip-gureba
Ne taun, ne veba
Ne yelken, ne fora
Ne çöl, ne sahra
Bir çıplak Adem
Ve Havva
Yürüdüler zamana
Yok, kara lastik, kundura
Arılar, karakarga, yasak meyve
Okyanuslar, inci-mercan berhava
Ve dağ dağ dünya
Kısraklar gebe zamana
Kuşlar, sincaplar kayın ağaçlarında
İndiler bire birer toprağa
Ve ilk kez karaya yürüdü kurbağa
İnsan, bakmayı bilmezken sağa-sola
Ağır yedi şamarı sol yanağından
Bir ifrit çıktı kanından
Önce bir kama yaptı kayadan
Artık öç almak zamanı sahipsiz dünyadan
Dünya sahipsiz değilmiş bilemedi
Oturup, kanını emdi
Kalmadı dünya, dünyalılara
Uzun uzun baktı yıldızlara
Ufuk şimdi kapkara
Bir ağır külünk vebal
Ve müebbet bir ceza
Yaşanmaz oldu dünya

Neden hala çiçek açar kirazlar
Neden uçmaya çalışır kazlar



Hayrettin YAZICI