Bu gün Perşembe, bu günde ağladım,
Canımın yandığı kalbimin kırıldığı,
Dertlerimle baş başa yollara düştüğüm,
Bahtıma kara bulutların çöktüğü gündü bugün Anne

Şansımdan ‘mı ne yollarıma karanlık çöktü
Islandım üşüyorum titriyor bedenim
Çamur deryasına döndü birden yolarım
Her adım atışım da takatim tükeniyor Anne

Takat kalmadı düştüm kalkamıyorum
O eski mutlu günlerimi gıpta ile anıyorum
Sevmek mutlulukmuş sevdiğin yanında ise
Şimdi sardı her yanımı karanlık geceler Anne

Yok, dayanağım senden başka bunu anladım
Yollarım çamurlu çaresizim çok yorgunum
Kötü kader peşimi bırakmıyor sanki kolumda
Beni bırakmayan benim için üzülen tek sensin Anne

Gökteki bulutlara küstüm güneşe hasretim
Acı rüzgar esiyor kan pıhtısı yüreğim
Hüzün pınarı gözlerim durmaz ağlıyor
Üşüyorum iliklerime kadar buz tutum Anne

Umut yükünü yüklenip çıkmıştım uzun bir yola
Küçük bir hedefe ulaşmaktı bunca cabam bunca çilem
Rüyalarda ulaşmıştım hedeflerime oda yalan çıktı
Umutlarım bitti çaresiz takatsiz kaldım Anne

Hedeflerime ulaşmama engel oldu kara bahtım
Vasıf’ım gülmedi talihim tatmadım mutluluk
Taze bir meyve yiyemedim dalından hiç
Umutlarım tükendi çok yorgunum ölümümü bekliyorum Anne

VASIF TEMEL ÇOBANOĞLU
21.12.2016 ÇARŞAMBA