İnsanoğlu ne kadar nankör varlıklar
Kimi zaman kahr ediyoruz
Yaşadığımız hayata
Yazlık evler istiyoruz
Kışlık evler istiyoruz
Yat ve bir de kat
Para, para ve yine para istiyoruz
Kiminin sobasına odun girmezken,
Kimisi isyan ediyor,
Neden yeni bir arabam yok! diyor
Şükür etmemiz gerekirken
Bugün de yaşayabildiğimiz için
Ne yazık kime anlamıyor
Kimseden birşey istediğim yok ki
Sadece benden uzakta olun yeter
Neyleyim ki ben hanı, hamamı
Varsa damımda kan ve gözyaşı
Neyleyim ki ben şanı şöhreti
Yoksa içinde insanın rahatı
Neyleyim ben boş sözü, boş lafı
Bulunmazsa başımda çatım, ocağımda aşım
Neyleyim ben yatı, katı, tarlayı
Verirse tanrım bana sadece keder ile acı
Azrail bile bize geliyor baksana
Hiç gördün mü oraya gideni
Oraya gidip geri geleni
Kefenin cebide yok ki aksi gibi
Söyleyen olmadı mı
Diğer tarafa ne götüren var,
Ne de oradan geri gelip getiren birşeyleri
Nasıl diyor şarkıda;
Sultan Süleyman‘ a kalmadı böyle…
Böyle bir gerçekle yaşarken,
Nefes aldığımız için zenginiz.
Ben ne elbiseler gördüm, içinde adam yok,
Ne adamlar gördüm, üstünde elbise yok, demiş
Mevlânâ
Ne güzel demiş,
Ben ne zenginler gördüm
Para çok amma sıhhat yok
Ne yoksullar gördüm, parası yok
Sıhhat ile karnı tok
Keşke onlarda bunun kıymetini bilseler
Bir tek bu bile çuvallar dolusu altına bedel
Paran olsun, sağlık olmayınca ne fayda,
Sağlığın olsun, paran olmasa da;
İşte budur aslında seni tutan ayakta…