Bir yeni doğanın göğsü gül verdi
Ve yüzlerce gülü uzaktan uyandırdı
O yüz gülün kıskançlığını taşıdı
Ebedi ibadet için yemin etti
Ama kanatları düştü
Düştü ve onun güzelliği gücü ile beraber öldü
Yürümeyi kendi kendimiz öğreniyoruz
Veresiye babadan bize miras kalıyor
Artık bu zamanlarda kimse veresiye de vermiyor
Her bir şeyin karşılığını alacak insanoğlu
İhanet illaki tende olmaz birazda akılda olur
Bak havalar soğudu artık
Oraları bilmem ama buralara kar düştü
Nehir karda oturuyor
Martılar yavaş yavaş ülkeyi terkediyor
Senin ihanetin bana bir başka koydu
Sanki nehirin üzerinden kar hiç kalkmayacakmış gibi
Sanki o martılar bir daha hiç gelmeyecekmiş gibi
Çok depresif, utanç verici, lekeli
Ve tamamen lanet dolu bir ihanet
Gölgeler, sesler, her şeyi takıntılıyorum.
Her şeyi incelemek, görmek ancak tam olarak o da değil,
İleriye doğru gidemiyorum, istesemde göremiyorum
Sen beni terk etmek için getirdin
Evet, gölgeleri izliyor insanlar
İç mekan daha da kırıştı.
Nasıl tökezlediğini gör
O vicdanla ne yapıyorsun?
Nasıl uyuyorsun?
Anılarla ne yapıyorsun, utanmazlık yok mu kanında?
Ya utanmadan insanlara bakmak nasıl bir duygu?
Tiksinti ve iğrençlik gösteren
Nefret, alay ile gözlemlenen
Gecenin mavi semasını izliyorum
Karda oturmuş nehirin yanında
Onda senin deniz gözlerini görüyorum
O kadar parlak ve ışıltılı ki
Ancak alay ve nefret dolu içi
Aynı senin gibi
Birşey diliyorum yüce yaradandan
Sende benim gibi ol
Maruz kal herşeye ve aşağılan
Bir başka sayfaya taş kalbin uzanamasın
Parçalansın o aşka zarar vermek isteyen yüreğin
Sızlasın o sevgiye zarar veren katı vicdanın
Yapmak istediğin her şey başarısızlık ile sonuçlansın.